رفتم : بشتان ( bashtan )   -  رفتی : بشته (bashteh )  - رفت : بشه ( bashe)

رفتیم : بشتمین ( bashtemin ) –  رفتید : بشتدین ( bashtedin )  - رفتند : بشتنده ( bashtendeh )

--------------

گفتم :بموات (bamvat ) – گفتی : بدوات  - (badvat ) گفت : بژوات (bazhvat )

گفتیم : بمون وات (bamon vat )  - گفتید : بدون وات ( badon vat )

گفتند : بژون وات ( bazhon vat )

--------

خوردم : بمخورت (bamkhort) – خوردی : بد خورت (bad khourt)

خورد : بزخورت (bazh khorurt )  - خوردیم : بمون خورت (bamoon khourt )

خوردید : بدون خورت (badoon khourt ) – خوردند : بژون خورت ( bazhoon khourt )

ضمیر شخصی منفصل :

ضمیر شخصی منفصل خوانساری با زبان فارسی زیاد فرق ندارند به جز تعداد اندکی از آنها :

من : من ( mon )  -  تو : تو (tu )  - او : اون (oun ) – ما : هاما (hama)

شما : شما  ( shoma ) – ایشان : اینا ( ina)

منبع : کتاب دستور زبان گویش خوانساری نوشته سید مجتبی بنی هاشمی خوانساری

مصدر به (( دال و نون )) یا (( ت و ن )) ختم می شود که مصدر اصلی گویند .

بعضی مصدرها به (( ن )) تنها ختم می شود که البته قاعده درستی ندارند و بطور مرتب صرف نمی شوند.

مصدر اصلی مثل :                         گفتن                     رفتن              دیدن                 بردن

 که به گویش خوانساری می شود : واتن (vatan )     هشتن (heshtan )  دین(deyan)     برتن( bertan)

مصدر جعلی مثل :                               رقصیدن                ترسیدن

که به گویش خوانساری می شود : رقصن  ( reghsan )    ترسن ( tersan )

مصدر بسیط مثل : دانستن که می شود دونن ( daunn)

مصدر مرکب مثل : آب خوردن که می شود او واخورتن ( ou vakhortan )

مصدر محفف مثل : گفت و شنید که می شود بواژ بشنو   ( bavazh bashneu )

مصدر مقاربه مثل : باید می شد که می شود ادگوا بگنو (edgu baghenu )

منبع : کتاب دستور زبان گویش خوانساری       تالیف : سید مجتبی بنی هاشمی خوانساری