مصدر به (( دال و نون )) یا (( ت و ن )) ختم می شود که مصدر اصلی گویند .

بعضی مصدرها به (( ن )) تنها ختم می شود که البته قاعده درستی ندارند و بطور مرتب صرف نمی شوند.

مصدر اصلی مثل :                         گفتن                     رفتن              دیدن                 بردن

 که به گویش خوانساری می شود : واتن (vatan )     هشتن (heshtan )  دین(deyan)     برتن( bertan)

مصدر جعلی مثل :                               رقصیدن                ترسیدن

که به گویش خوانساری می شود : رقصن  ( reghsan )    ترسن ( tersan )

مصدر بسیط مثل : دانستن که می شود دونن ( daunn)

مصدر مرکب مثل : آب خوردن که می شود او واخورتن ( ou vakhortan )

مصدر محفف مثل : گفت و شنید که می شود بواژ بشنو   ( bavazh bashneu )

مصدر مقاربه مثل : باید می شد که می شود ادگوا بگنو (edgu baghenu )

منبع : کتاب دستور زبان گویش خوانساری       تالیف : سید مجتبی بنی هاشمی خوانساری